Jan Pieter Wind

Griffiers vervullen hun functie doorgaans met hart en ziel, het vak kost hun veel tijd. Maar het griffierschap kost niet ál hun tijd, zo blijkt uit deze webrubriek. Er zijn veel collega’s die naast hun werk interessante dingen doen. Soms ook activiteiten die je niet zo gauw zou verwachten. De webredactie heeft een nieuwe webrubriek geïntroduceerd: ‘De onverwachte griffier…’. Daarin worden persoonlijke portretten geschetst van collega’s, hun hobby’s en hun passies. Een kans om je collega eens op een andere manier te leren kennen.

Beschrijving

Hoe ben je griffier geworden?

In 2002 kreeg ik vanuit de raad van Hoogeveen de vraag of ik griffier wilde worden. Ik heb ja gezegd en de raad heeft mij benoemd. Het is mij goed bevallen. Ik zie na bijna twee raadsperiodes nog steeds ontwikkeling. Wat ik belangrijk vind is dat het besluitvormingsproces goed verloopt. Dat wil zeggen dat op een goede manier besluiten worden genomen over de goede dingen. Het is natuurlijk wel een politiek proces met belangen die verschillende kanten op wijzen. Dat maakt het soms lastig, maar dat maakt het ook juist zo boeiend.

Druk baasje?

Ik ben al snel lid geworden van de Vereniging van Griffiers omdat ik het belangrijk vind dat vakgenoten contact met elkaar hebben. We hebben een actieve Kring van Drentse griffiers die elke maand bij elkaar komt. Daar kun je mooi spiegelen. Verder laat ik mij regelmatig inspireren op congressen die de VvG organiseert. Ik probeer ook als voorzitter van de webredactie mijn steentje bij te dragen aan het goed functioneren van de vereniging. Gelukkig krijgen we veel positieve reacties van de collega’s.

Je hebt iets met China…

Als sinds de middelbare school ben ik geïnteresseerd in China. In de derde klas schreef ik een werkstuk over de boxeroorlog. Later las ik meer over het politieke systeem en over de verschrikkingen van de culturele revolutie. In ieder geval ben ik al lang gefascineerd door dit land en zijn bevolking.

En je hebt kinderen uit China

Toen mijn vrouw en ik kinderen gingen adopteren, en dan kan je kiezen voor een land, kozen wij dan ook voor China. Ik ben er nu vier keer geweest. In 1995 toe wij onze eerste dochter ophaalden. In 1997 voor onze tweede dochter. In 2004 en 2008 gewoon op vakantie. Als je op deze manier in China komt, dan is het nooit helemaal gewoon, want je hebt een doel. Je boekt geen standaardreis. Wij bezoeken in ieder geval de plaatsen waar onze dochters vandaan komen. Dat zijn Guiyang en Chengdu. Steden van ongeveer 3 en 12 miljoen inwoners. We zien de welvaart in China in rap tempo groeien. Je vraagt je af hoe dat allemaal zo goed kan gaan. Natuurlijk is er repressie, maar het is wel veilig op straat. Er zijn nog veel dingen te winnen, ook in de kindertehuizen die wij bezochten. Gelukkig hebben we Nederlandse vrienden in China die kleinschalige projecten uitvoeren die wij graag financieel steunen.

Beïnvloedt dit land je kijk op de wereld?

Sinds wij in mei 2008 de aardbeving in Chengdu meemaakten, volg ik ook redelijk het Chinese nieuws op een Engelstalige website van de Chinese televisie. Regelmatig zet ik daarvan items op mijn weblog zodat mijn hyvescontacten ook een beetje op de hoogte kunnen blijven. Dan zie je ook hoezeer de rol van China in de wereld groeit, ook al lees je daar te weinig over in de Nederlandse pers. De economische groei loopt ook in China terug: men verwacht daar dit jaar nog maar een groei van 8%. De Chinese marine beschermt vaartuigen tegen Somalische kapers. China ontwikkelt zijn eigen hybride auto’s en bouwt zijn eigen verkeersvliegtuigen. Heeft zijn eigen ruimtereizen. En legt in enkele jaren snelwegen van honderden kilometers en landsdoorsnijdende nieuwe spoorwegen aan. Wat weten wij eigenlijk over China?

En je werk?

Door deze blik op de wereld kan ik mijn eigen werk relativeren. Het helpen het bestuur van een gemeente van ruim 54.000 inwoners soepel te laten draaien is op deze schaal een druppel op een gloeiende plaat. Maar aan de andere kant is het voor de burgers wel erg belangrijk dat er goed wordt bestuurd. En elke burger is er één. Ook daardoor blijf ik gemotiveerd.

Tenslotte…

Mijn vrouw schrijft kinderboeken. Geïnspireerd door onze Chinese dochters heeft zij de Lilou- en Didireeks geschreven. Wie hier meer van wil weten kan kijken op http://www.gonnekehuizing.nl/. Daarop staan ook de verslagen van onze vakanties naar China.

Links

• Wil je ook eens geportretteerd worden, of ken je een interessante collega? Neem contact op met de webredactie k.vanderheijden@zutphen.nl