Jan Bouke Zijlstra

Griffiers vervullen hun functie doorgaans met hart en ziel, het vak kost hun veel tijd. Maar het griffierschap kost niet ál hun tijd, zo blijkt uit deze webrubriek. Er zijn veel collega’s die naast hun werk interessante dingen doen. Soms ook activiteiten die je niet zo gauw zou verwachten. In de webrubriek ‘De onverwachte griffier…’, worden persoonlijke portretten geschetst van collega’s en hun hobby’s en hun passies. Een kans om je collega eens op een andere manier te leren kennen. De serie opent met een portret van Jan Bouke Zijlstra, griffier van Raalte. Hij bouwt in zijn schaarse vrije tijd draaiorgels.

Beschrijving

Griffier

Sinds 2003 ben ik griffier; de eerste vijf jaar in de gemeente Losser en sinds 1 januari 2008 in de gemeente Raalte.

Een prachtige functie, midden in de politiek maar ook op het snijvlak van politiek en ambtelijke organisatie. Precies een plek die ik altijd al ambieerde. Enerzijds een plek waar ik mijn ervaring als adviseur een verdere verdieping kan geven, anderzijds een plek waar ik met de ervaring van mijn raadslidmaatschap raadleden kan helpen hun functie zo goed mogelijk in te vullen. En dat in een zeer dynamische omgeving. Wat wil je nog meer!

Naast mijn dagelijks werk als griffier heb ik het afgelopen jaar een aantal inleidingen gegeven voor het Actieprogramma Lokaal Bestuur over het vervolg op rekenkamerrapporten. Verder zal ik dit jaar als docent aan de slag gaan bij de Bestuursacademie (Mastercyclus griffiers en leergang griffiemedewerker) waarbij ook het accent op rekenkamers zal liggen.

De interesse in rekenkamers is ontstaan tijdens mijn studie Bestuurskunde aan de Open Universiteit. In 2005 ben ik daar afgestudeerd in de Bestuurskunde met als afstudeerscriptie de doorwerking van rekenkameradviezen, een nog steeds actueel onderwerp.

Vrije tijd

In m´n vrije tijd ben ik actief op verschilleden fronten.

Een aantal griffiers heeft al kennisgemaakt met “De griffier”, een draaiorgeltje dat ik ongeveer een jaar geleden heb voltooid. Ik heb iets met muziek. Sinds m´n negende jaar speel ik trompet en op mijn 18e ben ik begonnen met orgelspelen.

Daarnaast ben ik verwoed modelbouwer, ongeveer vanaf mijn elfde jaar. Begonnen – natuurlijk – met plastic modelletjes, maar al snel werden dat zweefvliegtuigen en modellen met een verbrandingsmotor. Omdat vliegtuigen nog wel eens willen neerstorten werd het een te dure hobby. Daarom ben ik scheepsmodellen gaan bouwen, waaronder een radiografisch bestuurbare zeilboot. Ook de radiografische besturing heb ik zelf gebouwd omdat een nieuwe te duur was voor een 18 jarige student.

Intussen ben ik overgestapt naar het bouwen van stoommachientjes en heteluchtmotoren. Als je de liefde voor muziek en de passie voor het zelf maken van dingen met elkaar combineert komt vanzelf de wens om een muziekinstrument te bouwen. In mijn geval een orgel. Als vingeroefening heb ik een klein draaiorgel gebouwd (zie foto) en dat is zo goed bevallen dat ik met de tweede bezig ben. Over zo’n twee jaar zal die wel klaar zijn, zodat mijn vrouw en ik samen kunnen optreden. Het leuke van het zelf maken van dingen is dat ik vaak tegen problemen aanloop waarvan ik niet weet hoe ik ze moet oplossen. Soms is het machinepark beperkend, soms het eigen vakmanschap. De voldoening is dan des te groter als het uiteindelijk toch lukt. Dat er dan eens wat weggegooid moet worden omdat het mislukt, dat hoort er bij. En leren van je eigen fouten is natuurlijk nooit verkeerd.

In mijn werk heb ik soms hetzelfde. Een in eerste instantie onoplosbaar probleem is uiteindelijk toch oplosbaar. De creativiteit aan de ene kant versterkt de creativiteit aan de andere kant: win-win dus.

In de vrije tijd die nog resteert, kun je me, samen met mijn vrouw, hardlopend aantreffen in de mooie Twickelse bossen rond Delden. Daarnaast houden we beiden van een stevige wandeling. Zo hebben we twee keer de nachtmarathon van Haaksbergen gelopen, de laatste keer samen met onze jongste dochter, toen 13 jaar oud.

Het fijne van zowel hardlopen als wandelen is, naast het feit dat ik dat samen met mijn vrouw doe, dat ik mijn hoofd helemaal leeg kan maken. Nergens aan moeten en willen denken. Paradoxaal zijn het de meest creatieve momenten. Ook hier weer een win-win.

Alles teruglezend lijk ik een ontzettend druk baasje die amper tijd heeft voor z’n gezin. Dat ik veel doe zal ik niet ontkennen (niet alles heb ik hiervoor genoemd), maar het gezin is en blijft nummer één. Gevolg is dat de modelbouwprojecten langer duren. Een prijs die ik er graag voor over heb.

Bovenstaande foto is gemaakt tijdens een open dag van de Museumbuurtspoorweg in het depot Boekelo.