Column Mechtild Rietveld : Soep (2)

Soep (2)

Beschrijving

Het college is hevig bezig in de keuken met 'Soep voor het volk'. Wegens kwalijke geuren gaat de raad echter zware vragen stellen, een zogeheten interpellatie. Het college doet zijn schort af, komt de keuken uit en is nu op weg naar de raad. De publieke tribune zit vol soepliefhebbers, de pers smult (maar nog niet van de soep).

Een raadslid vraagt waarom niet meer rekening is gehouden met de wensen van het volk. Het college antwoordt dat ze dat hebben gedaan, maar dat je niet alles in de soep kunt stoppen. Een ander vraagt of het nu is goed gekomen met die koriander, zoals hij in de raadscommissie had voorgesteld? En de kerry, vraagt het kerry-raadslid? Het college gaat in beraad met zijn chefkok-ambtenaar. Daarna vraagt het de raad om te wachten tot de soep klaar is. De raad proeft dan zelf bij zijn controle of de soep gezond en lekker is. De raad is niet tevreden en roept met moties op om zowel koriander als kerry, als spek, als soepballetjes maar dan van lamsvlees, in de soep te doen. Eén raadslid van de oppositie pleit in zijn motie voor pudding in plaats van soep.

De chef-kok fluistert dat het nu echt vieze soep wordt. Het blijft pal achter zijn soep staan. De raad begint te morren en wil gaan stemmen over alle moties. Kerry denkt: ik stem mee met spek en balletjes, want dan stemmen die met mijn kerry mee, hoewel ik spek en balletjes echt vies vind. Koriander denkt het zelfde maar dan met zijn wens tot een ommezwaai van soep naar pudding. Tot verbijstering van de chef-koks blijkt dat het 'vieze' recept het heeft gehaald. Het college gaat weer naar de keuken, maar de soep is nu bedorven. Dus weer opnieuw. De chef-kok krijgt rimpels, de kosten lopen uit de hand. En het volk wil geen tweede keer inspreken, 'die soep krijgen we toch nooit'.

Stel, de raad had veel eerder zelf een recept gemaakt. Of het college had veel eerder een concept-recept voorgelegd aan de raad en het volk. Dan hadden de soepballetjes misschien wel door de lucht gevlogen, maar was er vast wel iets moois uitgekomen.

Mechtild Rietveld