Carnavaleske raadsvergadering (Eindhoven)
Een onserieus verslag van een carnavaleske raadsvergadering
Beschrijving
Drie jaar geleden, toen een raadsvergadering bij toeval op maandag 11 november 2002 viel, nam de raad, echt bij toeval om precies 11 uur 's avonds (met een hoofdelijke stemming; zo'n stemming was al in jaren niet meer voorgekomen) unaniem een motie van Groen Links (van Groen Links ? Ja, van Groen Links !) aan voor het houden van een carnavaleske raadsvergadering.
En dan? Dan moet de griffier aan het werk. Ook al is hij zelf geen carnavalsadept en is hij ook nooit de leukste thuis geweest, toch moet de griffier dan aan het werk. En inmiddels is al weer de derde editie geweest.
De carnavaleske raadsvergadering kent een simpele formule. En voor wie haar graag kopiëren wil voor zijn of haar gemeente: hier volgt die.
De stadsprins is voorzitter. Een raadslid vervult de functie van griffier, gekleed in zo'n prachtig lakeien pak met een heuse barokke pruik. En de enige echte griffier? Die heeft echt een enige bijrol. Er zijn slechts twee fracties: de LPF, Lampegatse Prinsen Fractie en de EPF, de Enigste Politieke Fractie. Beide fracties bereiden een motie voor, die aan het einde van het 'debat' in stemming wordt gebracht. Dit jaar stond de vergadering geheel in het teken van de bezuinigingen. En dat hebben ze geweten ook. Bij binnenkomst heeft de echte griffier voor een halve medaille en een kwart plakje cake bij de koffie gezorgd. “Ken ut ok wa minder ?” Dat was toch het motto? Niet dan? Op het einde van de avond klaagden ook de echte doordrinkers, dat de glazen ook al niet goed gevuld waren. “Wa zak dar nouw van zeggen?”
De motie van de carnavalsprinsen bepleitte de invoering van zeverbelasting voor raadsleden. “Er wort vul te vul gezevert in de raad: wa dè allemaol nie kos, ut is zund van de tijd”. De verwachting van die zeverheffing was groot. De prinsen verwachtten zelfs dat hierdoor de bezuiniging op de culturele sector helemaal ongedaan gemaakt kon worden en dat er dan nog geld zou overblijven voor een avondje stappen. Ze hadden zelfs een meetinstrument ontwikkeld om de diverse bijdragen te kunnen bepalen: een echte zeverlap, die ieder fractielid kreeg omgehangen. De politieke fractie vond dat er flink bezuinigd kon worden op de verentooien van de prinsen. En daar was de aanwezige dierenbescherming het mee eens.
Een onheuse deskundige in de persoon van Professor dr. G.A.T. Indehand reflecteerde op beide moties. Helaas moest hij bekennen zelf geen financieel deskundige te zijn. Zijn vrouw regelt namelijk alles thuis, dus ook de centjes. Hij krijgt op zondagavond 30 Euro per week traktement én één schone zakdoek. En met carnaval het dubbele: 2 schone zakdoeken. '
Na een korte schorsing, waarin het bier rijkelijk vloeide, werd het debat in een tweede termijn afgerond. Komt het college er ook nog aan te pas? Nee, de raad gaat geheel duaal te werk. Het eerste jaar mochten de wethouders nog de moties kopiëren en ze ronddelen. Dat is nu allemaal niet meer nodig. Het kan ook zonder papier.
Aan het einde van de avond wordt jaarlijks de Uitglijer van het jaar uitgereikt aan het raadslid dat het meest bedenkelijk in het nieuws is geweest. Die blijkt dan net steeds afwezig te zijn. De onderscheiding wordt uitgereikt door Tijl Uijlespiegel. Dat is de jaarlijkse bijdrage van de plaatselijke krant aan deze vergadering. Niemand van de raad heeft invloed op de selectie. Dat is de vrijheid van de pers, verankerd in de Nationale Grondwet.
Na afloop is er een zeer natte nazit tot 23.11 of 11over 11 op zun gewoons.
Collega's een ware belevenis zo'n carnavaleske raadsvergadering. Zij wordt zelfs live uitgezonden op de lokale televisie. Zou het bijdragen aan het dichten van de koof tussen burger en bestuur. Wie het weet mag het zeggen?