Cloumn Mechtild Rietveld: Paradoxen en Fracties

Paradoxen en fracties

Beschrijving

Nieuwelingen ontkomen niet aan de neiging om snel te concluderen dat 'alles anders' moet. Nieuwe mensen zijn immers als de dood om ervan beticht te worden dat ze 'op de winkel passen'. Deden ze dat trouwens maar eens. Vaak hard nodig. Maar nee, de bezem moet er (weer) door. Als raadsgriffier, immers hulp in de huishouding van de raad, zou je ook een bezem kunnen nemen. Echter, er valt nog niet zoveel te vegen. De functie is nog betrekkelijk nieuw. Velen weten er geen goed raad mee, raadsleden niet, collegeleden niet, ambtenaren niet. Ikzelf ben ook geen allesweter, dus ik heb de afgelopen tijd een slag in de rondte gepionierd, zonder bezem.

Een vergelijking met mijn vorige baan in het bedrijfsleven helpt mij niet.

Er blijft immers een verschil in opdracht. Bij een bedrijf moet nu eenmaal winst worden gemaakt, om het simpel te zeggen. En bij de overheid moet nu eenmaal welzijn worden gemaakt, om het simpel te zeggen. De overheid zit vol paradoxen die het bedrijfsleven niet kent. Want stel, je hebt als manager van een bedrijf opdracht om winst op een product te maken en tegelijkertijd zou je datzelfde product uit de markt moeten prijzen? Dat is om gek van te worden.Toch heeft de overheidsmanager daar dagelijks mee te maken. Hij moet het product 'accijns op sigaretten'' van een zo hoog mogelijke opbrengst voorzien én hij moet een campagne tégen het roken voeren! Dat is de paradox van de overheid.

Daar komt nog bij dat de directie bij de lokale overheid -de gemeenteraad- niet uit een homogene groep (meestal) mannen bestaat. Een raad is altijd een club mensen van uiteenlopend pluimage en geslacht. Ze noemen zich ook letterlijk fracties en opereren ook zeer verdeeld, opgedeeld in partijen, coalities en opposities. Het college heeft dan nog wel van de wet de opdracht om 'collegiaal' te besturen op consensus gericht. Maar de raad bestaat juist bij de gratie van onenigheid, dissensus! Ik heb als raadsgriffier heel wat bazen. Probeer daar maar chocola van te maken.

Mechtild Rietveld